Η Άννα Διαμαντοπούλου επανεμφανίζεται με δεξιά ρητορική για το νερό, αλλά η λειψυδρία δεν είναι επιχειρηματικό προϊόν

Στο Hellenic Water Forum 25, η Άννα Διαμαντοπούλου περιέγραψε μια χώρα που κινδυνεύει από λειψυδρία — και δεν έχει άδικο. Τα στοιχεία που παρουσίασε είναι αποκαλυπτικά: τα υπόγεια ύδατα έχουν υποβαθμιστεί κατά 40%, τα δίκτυα χάνουν πάνω από το μισό νερό, οι ταμιευτήρες βρίσκονται ιστορικά σε χαμηλά επίπεδα, ενώ η Αττική ζει με αποθέματα που μόλις καλύπτουν τις ανάγκες της. Η πραγματικότητα είναι ξεκάθαρη: η Ελλάδα αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα στη διαχείριση των υδατικών πόρων. Και η λειψυδρία δεν είναι απλώς μελλοντικό σενάριο — είναι παρόν.

Ωστόσο, η σκληρή αυτή πραγματικότητα δεν σημαίνει ότι η λύση είναι να μετατραπεί το νερό σε πεδίο πειραματισμών για εταιρείες. Η Διαμαντοπούλου τόνισε ότι το νερό δεν είναι προϊόν — σωστά — αλλά αμέσως μετά πρότεινε συνεργασία δημόσιου, αυτοδιοίκησης και ιδιωτικού τομέα, ανοίγοντας ουσιαστικά τον δρόμο προς την ιδιωτικοποίηση. Όπως και να το βαφτίσουν με όρους όπως «διαφάνεια» και «λογοδοσία», το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο: ο πολίτης πληρώνει περισσότερο, η αυτοδιοίκηση χάνει ρόλο και το νερό μετατρέπεται σε ευκαιρία κέρδους.

Παράλληλα, η επικεφαλής στρατηγικού σχεδιασμού του ΠΑΣΟΚ φαίνεται να υιοθετεί την κυβερνητική γραμμή υπέρ συγχωνεύσεων στις δημόσιες επιχειρήσεις ύδρευσης. Όμως αυτή είναι η ίδια κυβέρνηση που για πάνω από τρία χρόνια πάγωσε τα έργα του φράγματος Ασωπού, ένα έργο κρίσιμο για την Κορινθία. Έργο που θα μπορούσε ήδη να βελτιώσει την υδροδότηση της περιοχής, αλλά η κυβέρνηση όχι μόνο καθυστέρησε την κατασκευή του, αλλά δεν έχει ξεκινήσει καν τα δίκτυα που θα μετέφεραν το νερό στις πεδιάδες. Πρόκειται όχι απλώς για αδράνεια, αλλά για σαμποτάζ της ίδιας της χρησιμότητας του έργου.

Με τέτοιο ιστορικό, οι λόγοι περί «στοχευμένων συγχωνεύσεων» και «περιφερειακής λογικής» ακούγονται κενά. Η πραγματική μεταρρύθμιση στα υδατικά πρέπει να περιλαμβάνει: αποτελεσματική δημόσια διαχείριση, ενίσχυση και όχι αποψίλωση της αυτοδιοίκησης, έργα που υλοποιούνται, επισκευή των δικτύων, επενδύσεις σε τεχνολογία και παρακολούθηση, και σταθερούς κανόνες αντί για ευκαιριακές αυξήσεις τιμολογίων.

Η χώρα βρίσκεται σε κόκκινο συναγερμό. Αλλά το νερό δεν σώζεται με επενδυτικά σχέδια. Σώζεται με σχέδιο κράτους, με έργα όπως ο Ασωπός που πρέπει να προχωρήσουν, και κυρίως με μια αδιαπραγμάτευτη αρχή: το νερό είναι δημόσιο αγαθό. Δεν ιδιωτικοποιείται, δεν γίνεται πεδίο κερδοφορίας και δεν παραδίδεται σε κανέναν που βλέπει ευκαιρία αντί για ευθύνη.