Κόρινθος: Ο «Πλούτος» του Λύσιππου εντυπωσίασε – Σάτιρα, εξαιρετικές ερμηνείες και επίκαιρα μηνύματα

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος «Λύσιππος» δικαίωσε για μία ακόμη φορά τη φήμη που έχει δημιουργήσει όλα αυτά τα χρόνια. Η παράσταση του «Πλούτου» του Αριστοφάνη δεν ήταν, απλώς, μια φιλότιμη προσπάθεια ενός ερασιτεχνικού θιάσου. Ήταν μια ολοκληρωμένη, προσεγμένη και υψηλού επιπέδου θεατρική δουλειά, που κατάφερε να κρατήσει το πνεύμα του Αριστοφάνη, αλλά ταυτόχρονα να το φέρει, με τρόπο ευφυή, στο σήμερα.

Και ίσως εκεί να βρίσκεται η μεγαλύτερη επιτυχία της παράστασης. Ο «Πλούτος», ένα έργο που γράφτηκε πριν από περίπου δυόμισι χιλιάδες χρόνια, αποδείχθηκε για ακόμη μία φορά εντυπωσιακά επίκαιρος. Η κοινωνική αδικία, η σχέση του ανθρώπου με το χρήμα, η εξουσία, η διαφθορά και η υποκρισία παραμένουν ζητήματα αναγνωρίσιμα και σήμερα.

Η διασκευή αξιοποίησε αυτή τη διαχρονικότητα χωρίς να φοβηθεί να την παντρέψει με τη σημερινή ελληνική πραγματικότητα. ΟΠΕΚΕΠΕ, σκάνδαλα, Δικαιοσύνη, Εκκλησία και πολλές ακόμη αναφορές πέρασαν μέσα από ευφυείς διαλόγους και ατάκες, χωρίς να μοιάζουν ξένες προς το έργο. Αντίθετα, λειτούργησαν όπως ακριβώς θα περίμενε κανείς από την αριστοφανική σάτιρα: σχολιάζοντας πρόσωπα, θεσμούς και καταστάσεις μέσα από το γέλιο.

Από τις πιο σπαρταριστές στιγμές ήταν αναμφίβολα η εμφάνιση ενός σκύλου που γάβγιζε ασταμάτητα και παρουσιάστηκε με το όνομα «Άδωνης». Ένα απλό εύρημα που προκάλεσε αυθόρμητο γέλιο και ήταν χαρακτηριστικό του τρόπου με τον οποίο η παράσταση συνομιλούσε διαρκώς με την επικαιρότητα.

Εξαιρετικές ερμηνείες και ένας πολύ καλός Χορός

Το επίπεδο των ερμηνειών ήταν συνολικά πολύ υψηλό. Όλοι, χωρίς καμία εξαίρεση, οι ηθοποιοί στάθηκαν με άνεση στη σκηνή, με σωστό ρυθμό, εκφραστικότητα και, κυρίως, με την αίσθηση του μέτρου που απαιτεί η αριστοφανική κωμωδία. Πολύ καλή ήταν και η παρουσία του Χορού, ο οποίος δεν λειτούργησε απλώς συμπληρωματικά, αλλά αποτέλεσε οργανικό και ζωντανό κομμάτι της παράστασης.

Αν, ωστόσο, θα έπρεπε να ξεχωρίσουμε κάποιες παρουσίες, ο Χρέμυλος (Πάνος Σαλωνίτης) ήταν αναμφίβολα μία από αυτές, με μια γεμάτη και απολαυστική ερμηνεία που σήκωσε μεγάλο μέρος του βάρους της παράστασης.

Εξαιρετική ήταν και η Πενία (Κατερίνα Κριτσώνη), ίσως ένας από τους πιο ενδιαφέροντες χαρακτήρες της βραδιάς. Τόσο η ερμηνεία όσο και η εντυπωσιακή σκηνική παρουσία έδωσαν ιδιαίτερη δύναμη σε έναν ρόλο που έτσι κι αλλιώς βρίσκεται στον πυρήνα της αριστοφανικής σκέψης: είναι η Πενία που έρχεται να αμφισβητήσει τη φαινομενικά αυτονόητη ιδέα ότι ο πλούτος για όλους θα έλυνε αυτομάτως όλα τα προβλήματα.

Μια παράσταση που αξίζει να ξαναπαιχτεί

Το τελικό αποτέλεσμα επιβεβαίωσε ότι το ερασιτεχνικό θέατρο, όταν υπάρχει δουλειά, ταλέντο, μεράκι και σωστή προετοιμασία, μπορεί να προσφέρει παραστάσεις που δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν σε ποιότητα και θεατρική απόλαυση.

Και ακριβώς γι’ αυτό θα ήταν κρίμα ο «Πλούτος» του Λύσιππου να ολοκληρώσει εδώ τη διαδρομή του.

Θα άξιζε ο Σύλλογος να επαναλάβει την παράσταση μέσα στον χειμώνα, δίνοντας την ευκαιρία να τη δουν τόσο εκείνοι που δεν κατάφεραν να βρεθούν στις παραστάσεις αυτές όσο και όσοι, ενδεχομένως, δεν γνώριζαν το επίπεδο της δουλειάς που είχε ετοιμαστεί.

Γιατί αυτός ο «Πλούτος» δεν ήταν απλώς μια ακόμη πολιτιστική εκδήλωση. Ήταν κανονικό, καλό θέατρο. Και από εκείνα που, όταν πέφτει η αυλαία, θα ήθελες να έχουν ακόμη μία παράσταση.