Ένα ποίημα μνήμης και διαμαρτυρίας για τα Τέμπη του Κώστα Παππή

Η τραγωδία των Τεμπών είναι μια καταστροφή που σημάδεψε βαθιά την ελληνική κοινωνία. Ο πόνος, η οργή και η αίσθηση αδικίας δεν έχουν σβήσει. Οι πληγές παραμένουν ανοιχτές, οι φωνές ζητούν ακόμη δικαίωση, και η μνήμη των θυμάτων είναι χαραγμένη στη συλλογική συνείδηση.

Ο Κώστας Παππής, μέσα από το ποίημά του, αποτυπώνει με έντονο λυρισμό την αγωνία και την απόγνωση που νιώθει μια χώρα καθηλωμένη στη θλίψη και την αδικία. Οι στίχοι του είναι αιχμηροί, γεμάτοι εικόνες καταστροφής, αλλά και μια έκκληση για αφύπνιση πριν να είναι αργά.

ΤΕΜΠΗ

Άγαλμα θεού

αποκεφαλισμένο

η πατρίδα μου

Άρχει τ’ άδικο

καπνίζουν ερείπια

τόπος ρημαδιό

Στέρφες οι μέρες

εφιάλτες καινούργιους

οι νύχτες γεννούν

Άδειος ουρανός

το χώμα κατάξερο

ιδρώνει αίμα

Μια φρεναπάτη

βάφει μαύρο τον ήλιο

το δάσος πυρό

Σπέρνοντας ψέμα

αγοραίες σειρήνες

σε ξεκουφαίνουν

Με μιαν οθόνη

και μ’ ένα πιάτο φακή

σ’ έχουν μαυλίσει

Βλέπεις τις μέρες

να περνούν στο σφαγείο

που σε σταβλίζουν

Αρματωμένοι

φύλακες σ’ επιτηρούν

σιδερόφραχτοι

Φεύγουν τα παιδιά

πετούν με τα φτερά τους

καψαλισμένα

Άλλο μην αργείς

το θηρίο τροχίζει

νύχια και δόντια

Μην ομοιωθείς

σημαία και νόημα

και βήμα βρήκες

Σήκωσε μπόι

πριν πήξει το σκοτάδι

πριν τσιμεντωθεί

Κώστας Παππής, 24-2-2025

Ένα ποίημα που δεν είναι απλώς μια καλλιτεχνική δημιουργία, αλλά μια κραυγή αγανάκτησης, ένας καθρέφτης της κοινωνικής πραγματικότητας.

Δύο χρόνια μετά, η μνήμη των θυμάτων παραμένει ζωντανή. Το ερώτημα είναι: θα υπάρξει ποτέ πραγματική δικαιοσύνη;