Ελευθερία ή Ευθύνη; Σκέψεις κάτω από τα πεύκα της Ξυλοκέριζας

Το περασμένο Σαββατοκύριακο, σε ένα από τα ελάχιστα δροσερά καταφύγια της Κορινθίας, το δασάκι της Ξυλοκέριζας, εθελοντές και πυροσβέστες αναγκάστηκαν να κάνουν… παρατηρήσεις σε ανθρώπους που είχαν έρθει “για λίγη δροσιά” αλλά άναψαν τσιγάρο, κάθισαν κάτω απ’ τα δέντρα και πέταξαν τα αποτσίγαρα στο χώμα.

Στο χώμα που με έναν ψινθήρα μπορεί να γίνει στάχτη. Και αναρωτιέται κανείς: Τι δεν καταλαβαίνουμε τελικά;

«Αγαπώ τη φύση» – Αλήθεια ή μόδα;

Στην Ελλάδα, πολλοί αγαπούν τη φύση. Τη φωτογραφίζουν, την ανεβάζουν στα stories, τη διαφημίζουν. Αλλά όταν φτάνει η ώρα της ευθύνης, κάποιοι τη θυμούνται μόνο… για το φόντο. Η φύση, όμως, δεν είναι διακόσμηση. Είναι ευθύνη. Και δεν μπορείς να λες ότι την αγαπάς όταν την πατάς με τα παπούτσια γεμάτα αδιαφορία.

Το να μην πετάξεις το τσιγάρο στο χώμα, να μην αφήσεις τα σκουπίδια πίσω σου, να μην ανάψεις φωτιά για να ψήσεις δύο σουβλάκια δεν είναι περιορισμός. Είναι ο ελάχιστος σεβασμός.

Οι απαγορεύσεις δεν είναι πάντα άδικες

Ναι, οι απαγορεύσεις κυκλοφορίας σε δάση και άλση όταν ο δείκτης επικινδυνότητας είναι 4 ή 5 μπορεί να μοιάζουν υπερβολικές. Όμως πείτε την αλήθεια: είναι όντως υπερβολικές ή απλώς αναγκαίες;

Όταν κάποιοι επιμένουν να φέρονται σαν να μην τρέχει τίποτα, να ανάβουν φωτιές, να καπνίζουν σε πευκοδάση, να φεύγουν αφήνοντας πίσω πλαστικά και γόπες, τότε δεν υπάρχει άλλη λύση. Το κράτος, μπροστά στην ανικανότητά μας να κατανοήσουμε τα αυτονόητα, επιλέγει την απαγόρευση. Και όσο κι αν δεν μας αρέσει, ίσως είναι ο μόνος τρόπος να σωθούμε απ’ τον εαυτό μας.

Δεν υπάρχουν δικαιώματα χωρίς υποχρεώσεις

Αυτό είναι ίσως το πιο δύσκολο μάθημα μιας κοινωνίας που βιάζεται να φωνάξει για «ελευθερία», αλλά σπάνια ψιθυρίζει λέξεις όπως «ευθύνη» ή «συνέπεια».

Δεν γίνεται να απαιτούμε ανοιχτή πρόσβαση σε δάση, όταν δεν μπορούμε να τα διασχίσουμε χωρίς να τα βλάψουμε. Δεν γίνεται να αγανακτούμε για τις απαγορεύσεις, όταν εμείς γινόμαστε ο λόγος που αυτές υπάρχουν.

Ελευθερία χωρίς υποχρεώσεις είναι απλώς προνόμιο. Και προνόμια χωρίς συνέπειες γεννούν αδικία.

Μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι αλλά.. πρέπει να το θέλουμε

Δεν είναι όλοι το ίδιο. Υπάρχουν εθελοντές, πολίτες, παιδιά ακόμα, που μαζεύουν σκουπίδια, σβήνουν φωτιές, προειδοποιούν άλλους, αγαπούν με πράξεις και όχι με λέξεις. Αυτό δείχνει πως η αλλαγή είναι εφικτή αρκεί να την απαιτήσουμε πρώτα από τον εαυτό μας.

Όσο θα συνεχίζουμε να κατηγορούμε τους άλλους χωρίς να κοιτάμε τι κάνουμε εμείς, τόσο η φύση θα καίγεται, τα μέτρα θα γίνονται πιο αυστηρά και η δημόσια ζωή θα πνίγεται στην καχυποψία και την απαγόρευση.

Η λύση δεν είναι «να απαγορεύσουμε τα πάντα». Ούτε όμως «να κάνουμε ό,τι θέλουμε». Η λύση είναι να μάθουμε να συνυπάρχουμε με τον τόπο μας, με σεβασμό, συνέπεια και φροντίδα.