By 
Θεατρική Σκηνή Χιλιομοδίου
Θέατρο “Ειρήνη Παππά” | 28 Ιουλίου 2025
Θεατρική εμπειρία κάτω από τα άστρα με σεβασμό, δουλειά και ουσία.
Από θεατή που έχει δει Μήδεια την Παππά, τη Μερκούρη, τη Συνοδινού, τη Μεντή στην Επίδαυρο, και του Παπαϊωάννου στο Παλλάς.
Περισσότεροι από 500 άνθρωποι βρέθηκαν την Κυριακή 28/7 στο Θέατρο του Χιλιομοδίου «Ειρήνη Παππά» για μια Μήδεια που δεν επιδίωξε να εντυπωσιάσει, αλλά να μιλήσει με αλήθεια.
Σε σκηνοθεσία Χρήστου Τσίρτση και Μαντώς Γιόκαρη, το έργο στήθηκε με σεβασμό στον λόγο του Ευριπίδη, σε μετάφραση Γιώργου Χειμωνά, με ρυθμούς μετρημένους και ερμηνείες καθαρές, πειθαρχημένες, γεμάτες συγκίνηση.
Ο φυσικός χώρος δεν αποτέλεσε απλώς σκηνικό. Ήταν το ιδανικό σκηνικό. Το χώμα, τα δέντρα, η σιωπή της νύχτας και ο ουρανός γεμάτος άστρα , ένα τοπίο που έγινε κοίτη για τον τραγικό λόγο, με το κουφάρι της Αργούς να δεσπόζει σιωπηλό στο φόντο.
Η δωρική Μήδεια της Γεωργίας Σκούπα απογύμνωσε την ηρωίδα από περιττές ψυχολογικές ευκολίες.Δεν μετέτρεψε τη βαρβαρότητα σε θέαμα .”Τη φόρεσε με την αρχοντιά μιας βαθιά πληγωμένης, εσωτερικής ύπαρξης” αυστηρής , ή ό,τι άλλο είχε μείνει από αυτήν σε ένα κόσμο που την αρνήθηκε.
Ο Χορός των Κορινθίων γυναικών, δεμένος και ουσιαστικός, στήριξε στιβαρά τη ροή της τραγωδίας. Ξεχώρισε η Κορυφαία (Σοφία Ρήγα), ιδιαίτερα στη σκηνή του θανάτου της νύφης και του πατέρα της, όπου η παράσταση αναστέναξε μαζί με τον θεατή.Η φωνή της, σχεδόν σαν να έβγαινε από το υπέδαφος του τραγικού, άγγιξε βαθιά.
Αξίζει να τονιστεί κάτι σπάνιο και πολύτιμο, όπως συνηθίζει, ο σκηνοθέτης Χρήστος Τσίρτσης ενσωμάτωσε ηθοποιούς από την Κορινθία και κατοίκους του Χιλιομοδίου, μετατρέποντας την τέχνη σε πράξη κοινοτικής συμμετοχής.
Αυτή η Μήδεια δεν ήταν ερασιτεχνική. Ήταν ένα τίμιο θεατρικό συμβάν.Ένα παράδειγμα τοπικής δημιουργίας που πατά γερά τόσο στην τέχνη όσο και στον άνθρωπο.Η Μήδεια στο Χιλιομόδι δεν ήταν απλώς μια παράσταση. Ήταν ένας ύμνος στην ανάγκη να στραφούμε πίσω, όχι από νοσταλγία, αλλά από βαθιά ανάγκη ανασύνταξης.
Η αρχαία τραγωδία υπήρξε πάντοτε ένα καταφύγιο , ένας τόπος όπου οι άνθρωποι αναγνώριζαν τον εαυτό τους μέσα από το μέγεθος του πόνου και των πράξεων των άλλων.
Η σκηνή του Χιλιομοδίου, υπό τη σκιά του κορινθιακού ουρανού, έγινε ο μικρός μας θόλος εξομολόγησης, ο δικός μας προσωρινός ναός.Εκεί όπου η Μήδεια δεν καταδικάζεται, αλλά φωτίζεται.Εκεί όπου ο θεατής δεν αποδοκιμάζει, αλλά συλλογάται.Και εντέλει, καθίσταται συμμέτοχος σε μια αρχαία τελετουργία αυτογνωσίας.
Συγχαρητήρια σε όλους.
Μαρία Χρισταρά
Comments