Οι στιγμές που ξεχωρίζουν είναι, τις περισσότερες φορές, χαραγμένες στα πρόσωπα.
Ο πανικός ενός δρομέα που σωριάζεται στο έδαφος λίγο πριν τον ποδοπατήσουν οι συναθλητές του.

Η αγωνία ενός μετανάστη, παγιδευμένου σε κεφαλοκλείδωμα.

Ένα χαμογελαστό άγαλμα του Βούδα, αναποδογυρισμένο μετά από σεισμό, σαν ειρωνικό σχόλιο της τύχης.

Τα ρομπότ, σε έναν αγώνα δρόμου ή δίπλα στο κρεβάτι ενός ανθρώπου, λειτουργούν σχεδόν ως κωμική ανακούφιση, ίσως επειδή δεν έχουν πρόσωπο. Κι όμως, ως μηχανές, κουβαλούν την ίδια αμφισημία που συνοδεύει πλέον την τεχνητή νοημοσύνη.

Στο Αχμενταμπάντ, το ουραίο τμήμα ενός αεροσκάφους της Air India προεξέχει από ένα κτίριο σαν χάρτινο αεροπλάνο που κόλλησε σε λάθος σημείο.

Ένα Παλαιστίνιο αγόρι διαβάζει στα ερείπια ενός σπιτιού, μετά από τις νυχτερινές ισραηλινές επιδρομές, στον καταυλισμό προσφύγων Νούσεϊράτ στην κεντρική Λωρίδα της Γάζας


Εικόνες που δεν αφηγούνται μόνο γεγονότα, αλλά υποβάλλουν ερωτήματα για τον κόσμο που διαμορφώνεται μπροστά μας.
Δείτε εδώ το εκπληκτικό αφιέρωμα
















Comments