By 
Στον Συνοικισμό της Κορίνθου, εκεί όπου η μνήμη της Μικράς Ασίας παραμένει ζωντανή και περνά από γενιά σε γενιά, τα «Μικρασιατικά 2026» ήταν κάτι περισσότερο από μια ακόμη καλοκαιρινή πολιτιστική εκδήλωση.
Τα «Μικρασιατικά», που διοργανώνει κάθε χρόνο η Μικρασιατική Στέγη Κορίνθου, έχουν πλέον γίνει ένας όμορφος και σημαντικός θεσμός για την πόλη μας. Είναι μια σταθερή υπενθύμιση ότι η μνήμη δεν είναι κάτι που κοιτάμε μόνο προς τα πίσω, αλλά κάτι που κρατάμε ζωντανό μέσα από τη μουσική, τον πολιτισμό και τη συμμετοχή.
Αξίζουν θερμά συγχαρητήρια στη Μικρασιατική Στέγη Κορίνθου για τη συνέπεια, την αγάπη και τη φροντίδα με την οποία υπηρετεί όλα αυτά τα χρόνια αυτή την προσπάθεια.
Στην Πλατεία Σταύρου Ηλιοπούλου συναντήθηκαν άνθρωποι που γνωριζόμαστε χρόνια, που έχουμε μεγαλώσει με τις ίδιες ιστορίες και που κουβαλάμε, ο καθένας με τον δικό του τρόπο, την αγάπη για αυτόν τον τόπο.
Η πρόεδρος της Στέγης, “η Βασιλικούλα ” κυρία Βασιλική Ευστρατιάδου , έδωσε με τη φροντίδα, το χαμόγελο ,και τη χαρούμενη διάθεσή της έναν ιδιαίτερα ζεστό τόνο στη διοργάνωση.
Και ύστερα ήρθε η Μπέττυ Χαρλαύτη.
Ομολογώ πως την άκουσα για πρώτη φορά να κινείται σε αυτό το ρεπερτόριο, στο κλασικό ρεμπέτικο και στο αυθεντικό λαϊκό τραγούδι. Και η πρώτη έκπληξη έγινε πολύ γρήγορα θαυμασμός.
Δεν είναι εύκολο να πλησιάσεις τραγούδια με τόσο βαθιές ρίζες χωρίς να τα μιμηθείς ή να τα φορτώσεις. Η Χαρλαύτη τα τραγούδησε με γνώση, τεχνική και κυρίως, με σεβασμό.
Η φωνή της έχει δύναμη και έκταση, αλλά αυτό που τελικά μένει δεν είναι μόνο η φωνή. Είναι ο τρόπος με τον οποίο υπηρετεί το τραγούδι.
Εκεί φάνηκε ακόμη περισσότερο το εύρος της ως ερμηνεύτριας.
Και υπάρχει κάτι ακόμη που προσωπικά με κέρδισε.
Η σκηνική της παρουσία έχει μια αρχοντιά. Όχι επιτηδευμένη, όχι φτιαχτή. Μια φυσική κομψότητα που θυμίζει κάτι από τις μεγάλες τραγουδίστριες μιας άλλης εποχής. Εκείνες που δεν χρειάζονταν υπερβολές για να επιβληθούν στη σκηνή.
Κι όμως, πίσω από αυτή τη λάμψη υπάρχει ένας άνθρωπος ιδιαίτερα σεμνός. Η ταπεινότητα, η αβρότητα και η γλυκύτητά της δεν περνούν απαρατήρητες. Και ίσως αυτός ο συνδυασμός ,η μεγάλη καλλιτεχνική παρουσία μαζί με την απλότητα του ανθρώπου, είναι που την κάνει να ξεχωρίζει.
Για μένα, η Μπέττυ Χαρλαύτη ανήκει στις σημαντικές ελληνικές φωνές της εποχής μας. Και η συγκεκριμένη εμφάνισή της μου το επιβεβαίωσε με έναν τρόπο που δεν περίμενα.
Το πιο όμορφο, όμως, ήρθε όταν το κοινό άρχισε να τραγουδά μαζί της.
Για λίγη ώρα δεν υπήρχε σκηνή και πλατεία, τραγουδίστρια και ακροατές. Υπήρχε μια μεγάλη παρέα ανθρώπων που τραγουδούσε μαζί.
Και τότε σκέφτηκα πως ίσως εκεί βρίσκεται και η πραγματική δύναμη αυτών των εκδηλώσεων. Η μνήμη δεν μένει μόνο στις ιστορίες και στις φωτογραφίες. Ζωντανεύει όταν τραγουδιέται.
Μια όμορφη συνάντηση στην Πλατεία Σταύρου Ηλιοπούλου, που μας θύμισε πως η μουσική μπορεί ακόμη να μας φέρνει κοντά ,και πως κάποιες φωνές, όταν τις ακούσεις από κοντά, τις θυμάσαι για πάντα με αγάπη!
Σας ευχαριστούμε !
Μαρία Χρισταρά
Πρόεδρος του Καλογεροπούλειου Ιδρύματος
Comments